نسل ِ من

مَن خداوندگار دنیای خیالی ِ خویش ام.

نسل ِ من

مَن خداوندگار دنیای خیالی ِ خویش ام.

نسل ِ من

بیا از "من" برایم بخوان تا حافظه ی از دست رفته ام احیا شود.

بایگانی
پیوندها

سادگی:یعنی پناهی

شنبه, ۶ شهریور ۱۳۸۹، ۰۵:۳۱ ب.ظ
از قلم خودش:

های
های... تو کجایی نازی،عشق بی عاشق من!
در کودکی نمی دانستم که باید از زنده بودنم خوشحال باشم یا نباشم! چون هیچ موضع گیری خاصی در برابر آن نداشتم!
فارغ از قضاوت های آرتیستیک در رنگین کمان حیات ذره ای بودم که میدرخشیدم! آن روزها میلیون ها مشغله ی دلگرم کننده در پس انداز ذهن داشتم! از هیات گل ها گرفته تا مهندسی سگها ,از رنگ و فرم سنگها گرفته تا معماری باران و ابرها. از سیاهی کلاغ گرفته تا سرخی گل انار,همه و همه دل مشغولی های ساعات بیداری ام بودند! به سماجت گاوها برای معاش زمین وزمان را می کاویدم وبه سادگی بلدرچین سیر می شدم.
گذشت ناگزیر روزها و تکرار یکنواخت خوراکی های حواس ,توقعم را بالا برد! توقعات بالا و ایده های محال مرا دچار کسالت روحی کرد و این در دوران نوجوانیم بود!مشکلات راه مدرسه ,در روزهای بارانی مجبورم کرد به خاطر پاها و کفش هایم به باران با همه ی عظمتش بدبین شوم وحفظ کردن فرمول مساحت ها,اهمیت دادن به سبزه قبا را از یادم برد! هرچه بزرگتر شدم به دلیل خودخواهی های طبیعی و قراردادهای اجتماعی از فراغت آن روزگار طلایی دور ودورتر افتادم!(یک)

تنهایی با پناهی:

چه لحظه ها که بی کلام تو را و تصویر کلامت را به نظاره نشسته ام،
چه لحظه ها که از تو به خود رسیده ام و به خدای خود،
کجایی حالا حسین شمع های روی کیک تولدت تو را به انتظار نشسته اند،آب می شوند و آب می کنندم،پس چرا نمی آیی تا به این خیال سوز و ساز ِ ذهن ِ بی توی ِمن پایان بخشی.چرا نمی شنوی ام که می گویمت:تولدت مبارک.
امروز زاد روز توست زاد روز تویی که تنها پناه تنهایی خیلی اندک بودی.تنهایی انانی که تنهایی تو را فهمیدند.
زیاد بودند انانی که سنگ تو را بر سینه زدند به هنگام عزای نبودنت ولی چرا هیچ یک شمعی برایت نیاوردندت تا فوت کنی به روز تولدت؟
حالا هم این گونه است ماجرا،تنها به پاس رفتنت گرامی ات می دارند.اما تو برای من امدی و بی رفتن.
می دانی تولد تو سر اغاز یک بی پایان تفکر بود.یک فلسفه، یک مکتب، یک منش،رسالت تو احیای سادگی بودی احیای خلوت و اندیشه،احیای تفکر به از یاد رفته های امروز.
وای بر من اگر که منم تو را نفمیده باشم ای همیشه حسین، ای همیشه پناهی
زاد روزت مبارک.
نازی فاصله ی روز به اصطلاح سالمرگت تا زادروزت را ثانیه شماری می کند تا تمام گریه هایش را به گریه های بی پایان شمع هایی که از سوی تو فوت نمی شوند پیوند زند.


از زبان هنرمند:


اکبر عبدی می‌گوید: «یک روز سر سریال بودیم. هوا هم خیلی سرد بود. از ماشین پیاده شد بدون کاپشن. گفتم: حسین این جوری اومدی از خانه بیرون؟ نگفتی سرما می‌خوری؟! گفت: کاپشن قشنگی بود نه؟ گفتم: آره. گفت: من هم خیلی دوستش داشتم ولی سرراه یکی را دیدم که اون هم دوستش داشت و هم احتیاجش داشت. من فقط دوستش داشتم.»


نمود بصری:



یک جرعه از  صدای پناه ی:

دانلود البوم ستاره ها
pas:www.asheghoone.com


 باقی نوشت.یک) متن از کتاب من و نازی به انتخاب گرامی ترین دوستم.
باقی نوشت.دو)  تقدیم به آن هایی که فهمیده مردند نه ان هایی که نفهمیده زیستند.

نظرات  (۱)

تو کجایی نازی؟
عشق بی عاشق من

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی